• A música galega en “esplendor absoluto” e o auxe dos neofalantes demostran o atractivo e a forza viva do idioma
• Os expertos propoñen estratexias clave para fortalecer o galego desde as escolas infantís ata a contorna dixital
• A cidadanía emerxe como protagonista na protección do territorio e da memoria a través de proxectos partillados

A XIX edición do Curso de Verán sobre Dinamización Lingüística ‘Traballando en Lingua’, celebrado no Fórum de Carballo baixo o título Memoria democrática e lingua: a quimera da normalización, pechou as súas portas cunha ollada inspiradora cara ao futuro. O encontro deixou claro que a chave para asegurar o porvir do galego reside na enerxía social e nun compromiso firme baseado na lealdade lingüística.

Tras dous días de debates construtivos con especialistas de diversos ámbitos, o curso artellou a súa folla de ruta arredor de catro grandes eixes de acción e oportunidade:

1. A escola como sementeira de futuro
O ámbito educativo reafirmouse como o motor principal para o impulso do idioma. Para potenciar o galego desde a infancia e garantir unha base sólida, os expertos propuxeron dúas iniciativas ilusionantes:
• Escolas infantís integradoras: fomentar espazos de inmersión total en galego na etapa inicial para que os máis pequenos descubran e naturalicen o idioma desde o primeiro día.
• Unha universidade comprometida: impulsar o uso vehicular do galego no ensino superior como un valor de prestixio, responsabilidade social e calidade académica.

2. O éxito cultural e o salto ao dixital
Un dos puntos máis celebrados foi o momento de “esplendor absoluto” que vive a música en galego, que traspasa fronteiras e sitúa o idioma como un referente moderno e atractivo. O reto agora é trasladar ese mesmo éxito de público aos medios de comunicación tradicionais e dixitais. Os relatores coincidiron en que o galego ten o potencial de liderar as novas tendencias dixitais e conectar coas xeracións máis novas libre de prexuízos.

3. Conquistando o espazo dixital
O balance da Liña do Galego (da Mesa pola Normalización Lingüística) sinalou que o interese da cidadanía está a mudarse cara ás novas tecnoloxías. Isto abre unha gran oportunidade: a creación de páxinas web, aplicacións e servizos en liña en galego. Lonxe de verse como unha barreira, a contorna dixital preséntase como a nova fronteira para expandir o uso do idioma e facelo accesible en calquera dispositivo.

4. Unha toponimia viva e compartida
O éxito de proxectos sobre os nomes da terra (como o Nomenclátor, ‘Chamadeiros’ en Pontevedra ou o ‘Campus Nomeado’ da UDC) demostrou que a preservación da nosa memoria oral é un esforzo compartido de éxito. Cando as institucións e a comunidade científica dotan de ferramentas á cidadanía, a veciñanza convértese na mellor gardiá do seu propio territorio e historia.

Conclusión final: A resistencia da “lealdade”
O curso pechou cunha radiografía esperanzadora e á vez complexa do perfil dos asistentes. Malia as barreiras estruturais e un marco legal que fomenta “a supremacía do español”, o espazo de traballo demostrou que a comunidade falante (composta por monolingües, bilingües e un volume crecente de neofalantes) mantén vivo o idioma por unha mestura de apego e comodidade, pero sobre todo, por unha profunda lealdade lingüística. A folla de ruta para que o galego deixe de ser unha “quimera” pasa por transformar esa lealdade individual nunha estrutura colectiva que permita vivir en galego as 24 horas do día.